ویژگیهای خطّ فارسی
خطّ فارسی دارای ویژگیهایی است که هرکدام با مثالهایی در ادامه مشخّص شدهاند.
الف) برای بعضی از صداها بیش از یک نشانه وجود دارد*:
همزه** (در اسم، اسب، استاد، آرد، مآخذ. قرآن، رأس، یأس، رؤیا، لؤم، رئیس، لئیم، متلألیٔ، جزء)، ع (در علم، سعی، وضع)؛
ت (در تار، چتر، دست، سوت)، ط (در طاهر، خطر، ضبط،شرط)؛
ث (در ثبت، مثل، عبث، حادث)، س (در سبد، پسر، نفس، خروس) ص (در صبر، نصر، تفحّص، حرص)؛
ح (در حاکم، سحر، شبح، روح)، ه (در هاشم، شهر، فقیه، دانشگاه)؛
ذ (در ذرّت، غذا، کاغذ، نفوذ)، ز (در زن، بزم، تیز، باز)، ض (در ضرب، حضرت، تبعیض، فرض)، ظ (در ظاهر، نظر، حفظ، حفاظ)؛
غ (در غالب، مغز، تیغ، باغ)، ق (در قالب، فقیر، حلق، برق)؛
ـَ (در اسب و نه)
ـِ (در اسم ونامه)
ـُ (در استان و رادیو)
* آنچه دربارهٔ تلفّظ حروف در اینجا آمده مطابق با زبان معیارِ رایج در تهران است. در نواحی مختلف ایران میان تلفّظ بعضی حروف فرق میگذارند که در اینجا نیازی به ذکر آن نیست.
** نشانهٔ همزه در جایگاههای مختلفی نمود پیدا میکند. یکی از این حایگاهها، جایگاه آغازین است. همزهٔ آغازی، بسته به مصوّت بلند یا کوتاهی که پساز آن میآید، به یکی از صورتهای زیر ظاهر میشود: اَ، اِ، اُ، آ، او، ای (در ابر، اسم، استاد، آرد، او، ایران).
دیدگاهها