نشانهٔ کسرهٔ اضافه در خط آورده نمیشود، مگر برای رفع ابهام و پرهیز از بدخوانی:
حکومتِ نظامی/ حکومتنظامی
ـ کلماتی مانند رهرو، پرتو، جلو، در حالت مضاف، گاهی با صامت میانحی «ی» میآید. مانند «پرتوی آفتاب» و گاهی بدون آن، مانند «پرتوِ آفتاب». آوردن یا نیاوردن صامت میانحی «ی» تابع تلفّظ خواهد بود.
ـ برای کلمههای مختوم به «ها»ی غیر ملفوظ، در حالت اضافه، از علامت «هٔ/ ـهٔ»* استفاده میشود:
برنامهٔ روزانه، بندهٔ خدا، بهمثابهٔ، خانهٔ او، رانندهٔ ماهر
ـ کلمههای مختوم به «ها»ی ملفوظ، در حالت اضافه، کسره میگیرند. امّا گذاشتن این کسره در نگارش الزامی نیست:
بازدهِ تولید، بزهِ بزرگ، فرماندهِ سپاه، گرهِ کور، متوجّهِ موضوع
* این علامت کوتاهشدهٔ «ی» (یای کوتاه) است و نباید آن را با نشانهٔ همزه اشتباه گرفت.
ـ کلمههای مختوم به همزه، در حالت اضافه، کسره میگیرند، امّا گذاشتن این کسره در نگارش الزامی نیست:
تلألؤِ افکار، لؤلؤِ درخشان، منشأِ حیات
ـ «ی»، در کلمههای عربی مختوم به الف مقصور «ی ٰ» (که «آ» تلفظ میشود)، در هنگام اضافه شدن به کلمهٔ پساز خود، به «الف» تبدیل میشود:
عیسای مسیح، کبرای قیاس، موسای کلیم، هوای نفس
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است.