ضمایر ملکی و مفعولی* [ـَ م، ـَ ت، ـَ ش، ـِ مان (مان)، ـِ تان (تان)، ـِ شان (شان)]، در حالات ششگانه، همراه با واژههای پیشاز خود به صورتهای زیر نوشته میشوند:
* در دستورهای اخیر زبان فارسی، بهجای اصطلاحاتی نظیر «ضمیر ملکی» یا (ضمیر مفعولی»؛ اصطلاح «ضمیر شخصی متّصل» به کار میرود.
۲. این «ی» ممکن است در مواردی حذف شود. در تداولِ عامّه «بابام» بهجایِ «بابایم» گفته میشود. در ادبیات داستانی هم، زمانی که نویسنده زبان گفتار را ضبط میکند، وضع به همین منوال است. در شعر هم، بهضرورتِ وزن، این حذف صورت میگیرد. مثلا استعمالِ «بازوت» بهحای «بازویت» در این مصراع: «آفرین بر دست و بر بازوت باد». در نثر کهن نیز نمونههایی ازایندست وجود دارد: «حجّاح خویشتن آنجا افکند که حسن بود و بازوش بگرفت.» (تذکرة الاولیاء)
۱. در این حالت نگارش همزه روی کرسی دندانه خواهد بود.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است.