تنوین، تشدید، حرکت‌گذاری، هجای میانی و پایانی «ـ‌وو‌ـ»

آوردن تنوین در صورتی که تلفّظ شود در همهٔ متون الزامی است. در خطّ فارسی تنوین به صورت‌های زیر نوشته می‌شود:

۱. تنوین نصب: در همه جا به صورت «اً/ـاً» نوشته می‌شود:

ابداً*، جزئاً، طبیعتاً، عمداً، مقدّمتاً، موقّتاً، نتیجتاً، واقعاً

تبصرهٔ ۱: کلمه‌های مختوم به همزه، مانند ابتداء، استثناء، جزء، هرگاه با تنوین نصب همراه باشند، همزهٔ آن‌ها روی کرسی دندانه (ئـ) می‌آید و تنوین روی «الفِ» پس از آن قرار می‌گیرد: ابتدائاً، استثنائاً، جزئاً. 

تبصرهٔ ۲: «تا»ی تأنیث عربی «ـة/‫ة‬»، اعم از آنکه در فارسی به‌صورت «ت» یا «ـه/ ه» (های غیرملفوظ) نوشته یا تلفّظ شود، پیش‌از تنوین نصب، بدل به «ت» می‌شود و علامت تنوین روی الفی قرار می‌گیرد که پس‌از آن می‌آید، مانند: حقیقتاً، مقدّمتاً، نتیجتاً، نسبتاً.

* در برخی موارد ممکن است بی‌تنوین خوانده شود: ابدا، اصلا، مطلقا.